از دوست

 

بیدار که شدم دستِ راستم بی‌حس شده بود. شانه‌ام تحت فشار بود. خواستم به خودم تکانی بدهم و بچرخم و دستم را نجات بدهم. تا لحاف را بزنم کنار و بچرخم، دستم که کمی جابجایی نجاتش داده بود با همان بی‌حالی و بی‌رمقی آمده بود به کمکِ بدنم که بتواند بچرخد به پشت.

بدن‌مان معلم بزرگی است.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* نمدستــــــــــــــــــــــــان (+) با گربه‌ی لبخندزنِ سرزمین عجایب به روز است تا دلِ شما را ببرد :) 

 


برچسب‌ها: مکاشفات, نمد
+ نویسنده:  سوسن جعفری  |  جمعه هفتم آذر 1393  | 

زیر گنبد کبود

 

این را فعلاً دارم با انگشت اشاره‌ی دست چپ می‌نویسم. چرا تأکید کردم؟ چون دست چپم ضعیف شده بود و تصور اینکه یک چنین روزی بنشینم و باهاش بنویسم محال می‌نمود برایم. یاد خانم دربا بخیر که یک انگشتی می‌نوشت و چقدر سر به سرش می‌گذاشتم. بله! نیم‌فاصله را هم از عهده بر آمد. برود استراحت.

هر روز به طور متوسط، شصت و پنج پُست جدید می‌خوانم. اگر روزی وقت نکنم، روز بعد فیدلی اعداد نجومی نشانم می‌دهد. همه را می‌خوانم و قیافه‌ام با پستی روشن و با پستی تاریک می‌شود. با خواندنِ پستی دلم برای ادبیاتِ خودم تنگ می‌شود. بله! به برخی‌تان حسودی می‌کنم حتی. برخی را در فیسبوک و پلاس به اشتراک می‌گذارم. برخی حال خاصی از نوشتن را در من بیدار می‌کند. خاطراتی را.

چه می‌گویم؟ دیروز ظهر داشتم فکر می‌کردم من تا یک زمانی نه چندان دور، تعریفِ واضحی از فاصله‌ی طبقاتی نداشتم. یعنی معنایی از ثروتمند و فقیر و یا طبقه‌ی متوسط تعریف نکرده بودم. ارقام و رنگ و جلا، مفهومی نداشتند. یک جورِ معلقِ عجیب غریبی بودم که خیلی‌ها ـ حالا که فکرش را می‌کنم ـ سعی کردند ـ و می‌کنند یحتمل ـ که بفهمم و معنایابی کنم و تمیز بدهم. که صدالبته آن زمان کامیاب نشدند ولی این مژده را به آنان می‌دهم که اکنون فائق آمده‌ام. حالا خوب می‌فهمم و معنایش را تثبیت کرده‌ام و تمیز می‌دهم. همین.

این را می‌خواستم دیروز بنویسم. نشد و به جایش بافتنی بافتم. تمام پاراگراف بالایی را دیروز وقتی به تهِ میل خیره بودم ذهن‌نویس کردم. بعد نشستم به بافتن. حین بافتنِ کاموا، چیزهای زیادی را هم بافتم. خیال. یأس. اندوه. شادمانی. عشق. بطالت. این روزها زیاد به بطالت فکر می‌کنم. این که من ذهنی توانِ ضربِ دو رقمی و بیشتر را دارم الآن چه گرهی از زندگی مرا باز می‌کند؟ اینکه عمری را صرفِ آموختنِ اطلاعاتی کردم که هنوز خیلی‌های پیرامونم بلد نیستند چه امتیازی به من می‌دهد؟ احساس می‌کنم باطلم. عمر را به بطالت گذرانده‌ام. یک‌سر سر در کتاب داشتن. تا دهه‌ی سوم زندگی‌م خوب بود. همه‌چیز عالی بود. بی‌نقص. دهه‌ی سوم زندگی در جا زدنِ مطلق بود. ده سال در جا زدن. درست از وقتی گفتند ام‌اس داری همه چیز را زیر پوستی‌وار گذاشتم کنار. روحم هم خبردار نشد دارم چه غلطی می‌کنم. بیماری، طلسمی شد و افتاد به جانم. طلسمی که چون معجون مرگ، قطره قطره در کامم چکید که تلخی‌اش را روزمرگی‌ها و دلخوش‌کنُک‌ها گرفتند. ماندم که ماندم. لَنگِ راهوارِ زمین*.

داشتم می‌گفتم. تقصیر ام‌اس نبود. من خرگوشِ تیزپای قصه بودم. درختی سر راهم سبز و تنومند سایه داشت پهن می‌کرد. آسودگی طلبیدم و او «هر چه بطلبی از آن بهره‌مندت می‌کند». من تنْ‌آسودگی طلبیده بودم. سایه داشت خنک‌تر می‌شد و من در غرورِ قصه غوطه‌ور. خواب رفته رفته شیرین و سنگین شد و من در دنیای بی قدر و حسابی رها.

ناگهان، در اوایل دهه چهارم زندگی سایه رفت. نه! رفتنش، همان‌قدر که گسترده بود آرام بود. ولی مگر لذت گرمای خورشید بعد از خنکی را نچشیده‌ای؟ تن به گرمای ظریفِ آفتابی که از پس برگها و شاخه‌ها می‌تابید کش و قوسی می‌دادم و مثل کودکی‌هایم سرانجام یک رویای شگرف را سامان می‌ساختم. پلک بر هم می‌فشردم. تا ناگهان سایه برچیده شد.

می‌فهمی؟

من خرگوش قصه‌ی متفاوتی نیستم. همینم. همانم. جز اینکه حالا، حالا با این وضعیتی که دارم، نمی‌خواهم باطل باشم. دارم زور می‌زنم زیر درختی نمانم. خودم را به هر زحمتی که هست، بیرون می‌کشم. هر روز را با نقشه‌ای آغاز می‌کنم تا این بدن را از زمین جدا بکنم. دیگر با گذشته‌ی این بدن کاری ندارم. انگشتها، چشم‌ها، پاها و دست‌ها را می‌جنبانم که مبادا سرماخواب شوند. علایم بهبودی را می‌شمارم. ردیف می‌چینم. امتیاز می‌دهم. حواسم جمع بدنم است دیگر. با دنیای لاک‌پشت‌های آهسته و پیوسته رو کاری ندارم. من خرگوشی هستم که هر طوری شده می‌خواهم به خط پایان برسم. حتی اگر دیگران به من بخندند.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*بر حنگِ راهوار زمین. عنوان دفتر شعر اسماعیل خویی.

** مینا؟ هستی هنوز؟

 


برچسب‌ها: ام‌اس, زندگی, نوشتن, وبلاگ, بافتنی
+ نویسنده:  سوسن جعفری  |  دوشنبه سوم آذر 1393  | 

و اما افتتاحیه!

 

سلام!

بالاخره فروش کارهای نمدی‌م را شروع کردم. می‌توانید کارها را در این وبلاگ (+) ببینید، انتخاب کنید و حتماً بخرید. و به دیگران معرفی کنید.

کارهای جدید متناوباً بارگذاری خواهند شد.

 ممنون.

 


برچسب‌ها: وبلاگ, نمد
+ نویسنده:  سوسن جعفری  |  یکشنبه دوم آذر 1393 

فی قُربها سلامَة

 

می‌دانی؟ خوبی‌اش به این است که هی می‌شود سالگرد گرفت. سالگرد اولین سلام. اولین «دوستت دارم!» سالگرد اولین صدا. اولین دیدار. ... امروز بود که خانه را چیدیم. چیدند برای‌مان. هوا سردِ بدونِ برفی بود. سینه‌هامان تابستانِ داغِ آسمانِ فیروزه‌ی بی ابری بود. هست هنوز. بماند ان شا الله.

 

 


برچسب‌ها: سالگرد ازدواج, عشق, امیر, خانه‌ی کوچک خوشبختی ما
+ نویسنده:  سوسن جعفری  |  چهارشنبه بیست و هشتم آبان 1393  | 

از پارس بیشتر بدانیم- 5

 

 

«... پس از آنکه پارسیها مصر را گشودند، و معابد به تاراج رفت، فاتحه هنر مصری خوانده شد.»

ویل‌دورانت/مشرق زمین گهواره تمدن/مصر: ص. 226

 

«دو بار دیگر، برای مدت کوتاهی، در مصر نهضتی پیش آمد: ... و دیگر آنگاه که مسلمانان مصر را گشودند (حوالی 650 میلادی) و، از مصالح بازمانده ممفیس، شهر قاهره را بنا نهادند ...»

همان: ص.256

 

 پ.ن: باز هم محض یادآوری به کسانی که مسلمانان را غارتگر توصیف می‌کنند. فعلاً.

 

 


برچسب‌ها: ویل‌دورانت, تاریخ, واگویه, کتاب, اسلام
+ نویسنده:  سوسن جعفری  |  سه شنبه بیست و هفتم آبان 1393 

مطالب قدیمی‌تر